Nie popełni się błędu

„Nie popełni się błędu przypisując naturze zamiar dopuszczenia łechtaczki do pobudzeń powstających przy spólkowaniu. Można to stwierdzić na podstawie chociażby tego. ie ten niezwykle wrażliwy narząd w czasie erekcji opuszcza się niżej i wychodzi naprzeciw członkowi.
Jednakże bardzo często, prawdopodobnie nawet najczęściej u współczesnych kobiet, głównie z powodu nikłego rozwoju iechtaczki, jej względnie wysokiego położenia oraz z powodu nieznacznego nachylenia miednicy (objawy te zazwyczaj występują razem) łechtaczka nie spełnia wyżej opisanej roli.
Tego rodzaju zatrzymanie na pewnym etapie rozwoju łechtaczki, jeśli nawet jest słabo wyrażone, zdarza się tak często, ze prawie nie można go uznawać za zjawisko chorobowe.
Wspomniany słaby rozwój oraz wysokie jej położenie ma o tyle duże znaczenie, że wyłącza możliwość pobudzania łechtaczki. Staje się to — przynajmniej na początku — powodem niedostosowania partnerskiego i wymaga od mężczyzny zastosowania wszystkich możliwości uwodzicielskich; w przeciwnym razie powstaje niebezpieczeństwo, że jego żona pozostanie trwale „oziębła".
Słabo rozwinięta łechtaczka może jednak — podobnie jak cały aparat seksualny, a nawet w większym stopniu — wzrastać w miarę upływu czasu oraz uprawiania częstego spółkowania, tak że i pod tym względem zaznacza się wpływ wyćwiczenia i doświadczenia kobiety.“(1)