„Bardzo ważnym wydarzeniem w tej dziedzinie według opinii ministra Zaleskiego stał się Zjazd Radców Handlowych, który odbył się w Warszawie w dniu 15 lutego 1929 r. Inicjatywa Zjazdu wyszła od Ministerstwa Spraw Zagranicznych, przy współudziale Ministerstwa Przemysłu i Handlu oraz Instytutu Eksportowego.
W rezultacie obrad Zjazdu zgłoszonych w dyskusji uwag i wniosków, opracowana została Instrukcja u czynnościach radców handlowych oraz ekonomicznej działalności urzędów konsularnych. Instrukcja ta. poza określeniem kompetencji radców i konsulów, wytyczyła metody ich działalności. Myślą przewodnią tego dokumentu było powierzenie radcom handlowym „całokształtu informacji gospodarczych z danego terenu, mogących służyć za podstawę polityki ekonomicznej Polski w stosunku do danego kraju", podczas gdy konsulowie otrzymali za zadanie szczegółowe „przepracowanie swojego rejonu pod względem ekonomicznym, celem wprowadzenia tam polskiego eksportu".
Wprawdzie grono pracowników zajmujących się sprawami gospodarczymi nie było duże. W 1929 r. było zaledwie 12 radców handlowych na placówkach. Do tego dochodziło jednak 16 wydziałów konsularnych przy poselstwach oraz 69 konsulatów, do których obowiązków należało także popieranie polskiego handlu.“(5)