„bez przyjemności, bólu, jedzenia, rośnięcia, miłości, żalu, złości, zazdrości oraz całego przepastnego królestwa uczuć i doświadczeń żywego człowieka
cyfrowy komputer nie ma najmniejszych szans wykształcenia inteligencji i stania się ..wielkim komunikatorem". Dreyfus dowodził, że działań umysłu nie da się sprowadzić do zbioru reguł, heurystyki i algorytmów używanych w programowaniu. Twierdził, że badania nad Al przypominają człowieka wspinającego się na drzewo, aby dotrzeć do Księżyca wszystko idzie dobrze, dopóki nie dosięgnie on górnych gałęzi. Jeśli komputer wykonuje inteligentne funkcje, jest to tylko odzwierciedlenie wielu ludzkich inteligencji, które zbudowały go z elementów, podzespołów i języków oprogramowania nie istnieją w komputerze żadne oznaki „niezależnej inteligencji".
W rzeczywistości, czterdzieści lat po przepowiedniach Newella i Simona, żaden komputer nie jest mistrzem świata w szachach, chociaż Deep Blue firmy IBM pokonał Garyego Kasparowa. Ale Deep Blue nie gra w szachy tak jak ludzie. Przyjął podejście brutalne, wykorzystując swoją potęgę do analizy 50 miliardów posunięć w ciągu trzech minut „myślenia". Nic nie słychać natomiast o „komputerachgenialnych kompozytorach muzycznych". Stworzenie sztucznej inteligencji jest obecnie równie odległe, jak 30 lat temu, ale w samym dążeniu do tego jest coś ujmującego. Ludzi od dawna fascynowały roboty i symulatory naśladujące ludzkie zachowanie. (Kilka dekad po tym, jak Mary Shelley napisała Frankensteina, Alexander Graham Bell i jego brat wykorzystywali ciała umarłych do badania natury mowy i słuchu).“(8)