„Grenvilleowi dnia 23 lipca, akurat w momencie, gdy w Warszawie zapadały decyzje o natychmiastowej kapitulacji.
Minister brytyjski przez dłuższy czas zwlekał z odpowiedzią, spodziewając się najwyraźniej nowych wiadomości z Warszawy i Petersburga. Dnia 2 sierpnia ustnie oświadczył Bukatemu, iż „nie wypada kompromitować godności króla [angielskiego] w ofiarowaniu Moskwie bonorum olliciorum, które by odmówione być mogły albo za późne". Grenville obiecał Bukatemu odpowiedź pisemną na złożoną notę, powiadamiając go jednakże, że opuszcza Londyn na cały sierpień, a sprawy bieżące załatwiać będą tutaj podsekretarze stanu216. Wyczerpującej odpowiedzi gabinetu brytyjskiego Bukaty w ogóle się nie doczekał. Zważywszy rozwój wypadków, byłaby ona zresztą zupełnie bezprzedmiotowa.
W ten sposób — wskutek niezdecydowania Stanisława Augusta, wahań i straty czasu — postradano szansę wyjścia Rzeczypospolitej z izolacji dyplomatycznej. Istotna przyczyna wahań Stanisława Augusta w tej sprawie była prawdopodobnie analogiczna do źródeł jego decyzji, aby w żadnym wypadku nie demonstrować w Warszawie woli kontynuowania oporu. Król obawiał się mianowicie, że odwoływanie się do mediacji czynników postronnych może rozgniewać imperatorową, ktrórą do pobłażania Rzeczypospolitej mogłoby — w jego przekonaniu — nakłonić jedynie całkowite zdanie się na jej łaskę.“(11)