„I Jack kilkakrotnie podniósł i opuścił na dół poczciwy łeb psa.
Widzisz powiedział to ty zrobiłeś, Herkulesie, on wie najlepiej.
Przyjacielu Dingo odparł Herkules głaszcząc psa. Postąpiłeś bardzo brzydko! Obiecałeś, że mnie nie zdradzisz!
Z narażeniem własnego życia Herkules uratował Dicka, choć przez wrodzoną skromność nie chciał się do tego przyznać. Zresztą uważał swój postępek za najzwyklejszy w świecie i był przekonany, że w podobnych okolicznościach każdy z jego towarzyszy postąpiłby zupełnie tak samo.
Kiedy Herkules wspomniał o nieobecnych nieszczęśliwych towarzyszach, pani Weldon poczęła wypytywać o losy starego Toma, jego syna, Austina i Akteona.
Przyłączono ich do karawany niewolników, która powędrowała w stronę Krainy Wielkich Jezior. Herkules szedł za nimi przez pewien czas, ale nie udało mu się nawiązać łączności z pilnie strzeżonymi więźniami. Odeszli! I już nigdy nie powrócą! W oczach Herkulesa zabłysły wielkie łzy, których nie starał się nawet obetrzeć.
Nie płacz, mój drogi rzekła pani Weldon. Kto wie, czy pewnego dnia nie spotkamy się wszyscy razem!
Teraz z kolei pani Weldon opowiedziała Dickowi o swoim pobycie w faktorii Alveza.
A może dodała trzeba było pozostać w Kazondzie...“(14)