„Poeta swoim przyjazdem do Poznania przyspieszył ostateczne zerwanie. Niewiele zresztą zostało z gorącej niegdyś miłości. Przede wszystkim nic było jej już w sercu Heleny pragnącej wywikłać się z całej sprawy bez rozgłosu i większych osobistych kłopotów. Inaczej przeżywał to Syrokomla, który przecież przyjechał po to, by potwierdzić swoje uczucia i zyskać nadzieje na przyszłość.
Majewska w pewnym momencie traci opanowanie. Podczas przedstawienia „Żółkiewskiego pod Cecora" rani się prowokacyjnie sztyletem. Wydarzenie to opisał dość szyderczo Andrzej Edward Koźmian w liście do rodziny „Doskonale więc padła, zemdlała i pierwszy raz w życiu wybornie zagrała".
Syrokomla, głęboko wstrząśnięty i zaniepokojony, z trudem tai rozpacz. Jeszcze się łudzi, jeszcze nie chce przystać na przegraną. W końcu musi się jednak wycofać i patrzeć, jak teatr krakowski opuszcza Poznań. Po kilku tygodniach popędzi znowu pod Wawel i jest to akt prawdziwie desperacki. Cóż mógł jeszcze osiągnąć po demonstracji braku uczuć w Poznaniu
Podróż odbyła się pod fatalnymi auspicjami. W Krakowie nie zastał ani Heleny, ani teatru, który wyjechał na występy do Lwowa. Ruszył więc za nimi, ale wieść o śmiertelnej chorobie ojca kazała mu przerwać tę bezsensowną pogoń za utraconym szczęściem.“(9)