„Samochód stoi przed gankiem. Tuska kupiła go od Kaśki pod nieobecność Ali Baby, który teraz jest często w rozjazdach. Kaśka osobiście go remontowała, więc zapewniała, że był tylko dachowany i może jeszcze służyć pięć lat z hakiem, bo jest tylko trzylatkiem. Myślę, że nie oszukała Tuśki, koleżanki ze szkolnej ławki. Ale to przecież nic pewnego, z dnia na dzień pieniądze zmieniają ludzi. Ale citroen saxo wygląda przyzwoicie, jak nowy. Wszystko jest już spakowane, więc kiedy Ben staje na ganku w porannym słońcu i robi minę chłopca, który coś zbroił, ściska mi się gardło i łzy pieką w kącikach oczu. A to ci heca, dawno nie płakałem. Czuję się wyróżniony, duma jest we mnie i radość, jakbym osobiście zawierał sakrament. Tak, udała mi się Tuska, od pierwszego wejrzenia przykleiła się do serca. A jaka szczęśliwa „na rękę" i rozważna. I promieniuje dobrem. Aż żyć się chce. Życie jest nagrodą, jeśli ma się kogoś takiego jak Tuska pod ręką. W nas piekło i niebo.
No, czas na nas mówi Tuska. Ben, siadaj za kierownicą.
Nie odpowiada. Ja jestem od kombajnu.
Jest szósta, kiedy wyjeżdżają, zamykam za nimi bramę, karmię psy i idę do koni, sprawdzić, czy czegoś im nie brakuje. Byłem już tam skoro świt, ale coś trzeba robić, wiem, że nie zmrużę oka, dopóki nie wrócą. Będę łaził tam i z powrotem, może zdrzemnę się parę minut z psem przy boku jak zając. Taki już jestem. Poza tym czuję niepokój, jakby zbliżała się burza. Patrzę na niebo czyste od krańca do krańca, żeby choć jedna chmurka. I to od paru dni tak jest. Może to nerwy z powodu tego nagłego ślubu, a może rzeczywiście coś złego zbliża się do Jastrzębiego Wzgórza. Dlatego zostaję. Dlatego będę chodził wokół zagrody, jak cień za człowiekiem.“(12)