„W przypadkach oporności na leczenie należy wyhodować zarazek pobrany od chorego i oznaczyć później jego wrażliwość na poszczególne antybiotyki. Na pożywkę, na której zasiano badane zarazki, układa się małe krążki zł bibuły. Mają one różne barwy i każdy przesycony jest innym antybiotykiem. Antybiotyk z bibuły przechodzi do pożywki i jeśli działa zabójczo na hodowany zarazek, hamuje jego wzrost. Powstaje tzw. strefa zahamowania wzrostu, czyli kolista powierzchnia, na której zarazki nie rosną. Jest ona tym większa, im bardziej zarazek jest wrażliwy na zawarty w krążku antybiotyk. Zarazki niewrażliwe, uodpornione na działanie danego antybiotyku, rosną nawet w bezpośrednim sąsiedztwie przesyconego nim krążka.
Badanie to jest wskazówką dla lekarza leczącego, że na zarazek nie wpływa np. penicylina, ale terramycyna czy chloromycetyna działa na niego zabójczo. Wybór odpowiedniego antybiotyku skraca czas leczenia i pozwala uniknąć stosowania nieprzydatnych leków.
Po to, aby wykryć zarazek, trzeba go szukać w odpowiednim miejscu i we właściwy sposób. Na przykład zarazki błonicy (dyfterytu) występują najczęściej na migdałkach lub błonie śluzowej nosa, ale są bardzo wrażliwe na wysychanie i łatwo giną. Dlatego“(6)